NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
POZNALIŚMY
SIĘ
TA DWÓJKA
SPOTKAŁA WIELE OSÓB
SPĘDZALI RAZEM DUŻO CZASU
CZYTALI WIELE KSIĄŻEK
SPACERY, PODRÓŻE, LITERATURA
MIŁOŚĆ, CZAS, PRZYJAŹŃ, KOMUNIKACJA
KOLEJNY RAZ OTWIERAM KSIĄŻKĘ O TOBIE
Pisarze zaczęli zaznajamiać się z ich formą i cechami.
Chcą być na bieżąco z trendami.
CZĘŚĆ 14
Eun-ho.
Dan-i właśnie zrezygnowała.
Jak to zrezygnowała?
Powiedz, co się stało.
Cóż...
Rano coś się stało.
WYDAWNICTWO GYEOROO
Udam, że nic się nie stało.
Będę dzielna.
Musisz być zuchwała, Dan-i.
- Witam. - Witam.
Dzień dobry.
Cześć, Dan-i.
Witam.
Ciepło dziś, prawda?
Tak.
Dzień dobry.
Skserować? Pomogę.
Nie trzeba. To nic takiego.
Zrobię to.
Nie ma herbaty.
Skończyła się? Zaraz doniosę.
Nie trzeba. Wypiję coś innego.
Dan-i.
Tak?
Chodź na chwilę.
Daj to panu Jo od literatury obcej.
Mam spotkanie z panią Go.
- Dobrze. - Dzięki.
Co jest z wami?
O co wam chodzi?
Mówiłem tyle razy, byśmy zachowywali się po ludzku.
Nie robimy tego specjalnie.
Pracujemy tu.
Myślałem, że przyjaźnisz się z Dan-i?
Dlatego to ja poprosiłam o przeniesienie jej do mojego zespołu.
Ja to zrobiłam.
Nie wtrącaj się.
I tak już łamie mi się serce.
Wy też, Ji-yul i Hoon.
Zaczynaliście z nią pracę.
Dlatego nam przykro.
Jest dużo lepsza od nas.
Jesteśmy na stałe,
a ona na zleceniu.
Czuję się, jakbym ją z czegoś okradła.
Wiem, że będziecie czuć się niezręcznie,
ale pan Cha nie wypowie jej umowy.
Znacie go.
A ma umowę jeszcze przez jakiś czas.
Zachowujcie się normalnie.
Normalnie.
Nie stójcie tak.
Wy też tak nie stójcie.
Do biurek.
Pan Bong dał mi zły dokument.
To zlecenie produkcji.
Zjedzmy razem lunch.
Wiem, gdzie podają dobrą zupę z kimchi.
Hae-rin, spotykasz się na lunch z Park Seong-yongiem?
Weź pana Bonga i panią Seo. Niech podpisze umowę.
Dobrze.
Zapomniałam o tym.
Przykro mi.
Zjemy razem jutro.
Dobrze.
NIE POZWÓL MI ODEJŚĆ. ELLA I MICHA
Dzień dobry, panie Lee. Jak się pan miewa?
Jak to?
Wciąż sprzedają pana książkę?
Jedliście lunch?
A ty jadłaś, Dan-i?
Tak.
Tak, pani Go?
Co zrobiłaś, do licha?
Słucham?
Poinformowałaś dział sprzedaży, że pan Lee nie odnowił umowy?
- Słucham? - Przekazałaś im,
by nie drukować książki pana Lee Jeong-seopa?
Jego umowa już wygasła,
a wciąż sprzedajemy jego książkę.
Autor dzwonił do mnie, by zapytać, o co chodzi.
Nie drukujemy książki pana Lee?
Nie wiedziałem o tym.
Myślałem, że odnowił umowę
- i zamówiłem 5000 sztuk. - Co? Pięć tysięcy?
Rany.
Mamy przerąbane.
Odpowiedz.
Przekazałaś wiadomość?
Tak.
Poprosiłam Dan-i.
Pamiętasz? Poprosiłam cię,
byś poinformowała o tym dział sprzedaży.
Nigdy nic mi nie...
Prosiłam się o to przed odczytem pani Yu.
Co się stało?
Przepraszam. Nie pamiętam...
Zapomniałaś?
Rozumiem, że odczyt był ważny,
ale powinnaś była to zrobić najpierw.
Cóż...
Naprawdę nie pamiętam.
- Song-i. - Tak?
Jako przełożona powinnaś była to sprawdzić.
Czemu kazałaś to zrobić pracownikowi na zleceniu?
Na szczęście pan Lee to dżentelmen.
Wiesz, że to mogło skończyć się pozwem, prawda?
Dan-i powiedziała...
Zadzwoń do pana Lee i go przeproś.
Porozmawiam z działem sprzedaży.
To już jej 13 dodruk. Czemu z niej rezygnujemy?
Czasy się zmieniły.
Mieliśmy z nią problemy przez element patriarchalny.
Nie zniosła tego.
Złożyła rezygnację.
Już wyszła z biura?
Pakuje się.
REZYGNACJA
Nie wierzyłam, że uda się
zakończyć umowę za zgodą pana Cha.
Może tak będzie najlepiej.
W takim momencie nienawidzę być prezesem.
Przepraszam, że odchodzę tak nagle.
Dziękuję za pomoc.
Dobrze.
Porozmawiam z panem Cha i dam znać.
Spotkamy się na obiad.
Dobrze.
Pa, Dan-i.
Pracuj ciężko.
Dobrze.
Wezmę to.
Nie trzeba.
Pomogę ci.
Odprowadzę cię na przystanek.
Dziękuję, pani Song.
Poprawiła mi pani humor. Już czuję lepiej.
Zadzwonię.
Masz odbierać, jasne?
Dobrze.
GYEOROO - WYDAWNICTWO OD 2009 ROKU
Pani Song.
Wystarczy.
Pójdę sama.
Nie ma mowy, odprowadzę cię na autobus.
Ma pani spotkanie.
Proszę iść.
Dzięki za ciężką pracę.
Wiele się od ciebie nauczyłam.
Ciężko pracowałaś.
Dziękuję.
Żaden problem.
Dziękuję.
- Cześć. - Gdzie Dan-i?
Poszła na przystanek.
Dan-i!
Podobno zrezygnowałaś.
Chodź.
Bilet na autobus kosztuje 1250 wonów.
To daje 2500 wonów dziennie.
Pracując 20 dni w miesiącu,
wydam 50 000 wonów na dojazdy.
Muszę też pić kawę,
chodzić do kina
i ze znajomymi do knajpy.
Czynsz.
Wynosi 500 000 wonów miesięcznie.
No i rachunek za telefon.
Racja, mój telefon.
A co z wodą,
prądem,
gazem
- i resztą? - Mam za to płacić?
Miałaś płacić czynsz, jeśli będę spał w saunie.
Tak, 500 000 wonów.
Znajdźmy sposób,
by mieszkać razem i dzielić się po połowie.
Damy radę?
Tak, nie podobasz mi się.
Sto pięćdziesiąt...
Nic nie czujesz?
Nie.
Nie dam rady.
Tak mi się podobasz.
Nazwałeś mnie „dziadygą”.
Nieważne.
Jesteś taka piękna.
Niebezpiecznie piękna.
4P PARKING, 3P SAUNA, 2P STREFA WYPOCZYNKU, 1P SAUNA
Wciąż śpi w saunie.
Rano idzie do domu,
a po pracy wraca do sauny.
Tak wygląda każdy dzień.
Wiedziałam.
Ji-yul nie pokochałaby takiego frajera.
- Co zrobimy? - Zostawimy ich.
Niedługo wróci.
Nie wytrzyma bez pieniędzy.
Dobrze znam swoją córkę.
„Każdy z nas jest gwiazdą mknącą przez wszechświat.
Gwiazdą, która zabłądziła i wylądowała tutaj
po przemierzeniu całego świata”.
„To nieprawda.
Jesteśmy gwiazdami, których drogi przecięły się,
bo za sobą tęskniliśmy i od dawna nas do siebie ciągnęło”.
„Dzięki temu jesteśmy niezwykłymi gwiazdami”.
„Gwiazdy na niebie po prostu migoczą.
Nie są smutne ani samotne”.
„Jednak my jesteśmy gwiazdami, które czasem bywają smutne i samotne.
Mamy swoje żale”.
„To czyni nas...
tak wspaniałymi gwiazdami”.
Lubię tę książkę.
Czytaj dalej. Położę się.
Dobranoc.
CHCĘ PRZEKAZAĆ KILKA GENIALNYCH MYŚLI
Nienawidzę,
gdy się rumienię.
Coś mi jest.
To choroba.
Na pewno.
Spóźniłam się!
Racja.
Odeszłam.
- Wyspałaś się? - Tak.
Jesteś pod wrażeniem? Przygotowałem prawdziwą ucztę.
Sam to zrobiłeś?
Smażone sardele i kimchi były w lodówce.
Taki chłopak to skarb.
Wygląda pysznie.
Dobra.
Powiedz, co byś wolała.
Co?
Numer jeden.
Chłopak, który przez forsę pokazuje, jak bardzo cię kocha.
Mogę kupić, co zechcę?
Tak. Kupuj, co chcesz.
Numer dwa.
Chłopak, który się zemści.
Jak?
To proste. Pójdę do pracy
i powiem panu Kimowi:
„Tu wasz najlepszy pisarz, Cha Eun-ho.
Chcę rozwiązać wszystkie umowy na moje książki.
Na serie Krwawy kontrakt, Wszechświat
oraz Ludzie. Na wszystko.
Oddam prawa waszemu wrogowi, Wolmyeong!
Koniec z umowami dla Gyeoroo”.
Będę stanowczy. Wywołam chaos
na co najmniej miesiąc.
Nie zrobisz tego.
Numer trzy.
Chłopak, który spędza dni dziewczyną,
dopóki nie poczuje się lepiej.
Musisz iść do pracy.
Nie. Mogą mnie zwolnić.
Zazdroszczę ci.
Masz nad nimi przewagę.
Wybacz, nie powinienem tego mówić.
Popisywałem się.
Dałem znać panu Bongowi, że biorę dziś wolne.
- Nie musisz iść? - Nie.
Zatem...
- Wybieram numer trzy. - Dobra.
Zostań ze mną w domu.
CHA EUN-HO: WOLNE
Redaktor musi być zły.
To przez miłość do ludzkości.
Tak protestuje.
Zwolnił ją pan, gdy go nie było.
To moja wina?
Nie ja wymyśliłem przepisy.
- Zgodziliśmy się na nie... - Chodź.
I tak miałem iść.
CHA EUN-HO: WOLNE
Naprawdę musiał brać wolne?
To guzik pani Go.
Może pani wstać?
Znów odpadł pani guzik.
Przyszyję go.
Proszę zostawić koszulę.
Który guzik odpadł?
DYREKTOR GO YU-SEON
Proszę go przyszyć.
Wiem, że to tylko gest
dobroci.
Nigdy
nie przyszywałam
guzika.
Jest pani kobietą, ale nie musi pani tego potrafić.
Nauczyłem się, bo jestem samotnym ojcem.
W ogóle nic nie potrafię.
W pracy radzi sobie pani świetnie.
Naprawdę się cieszę,
że pani tu pracuje.
Często wydaje mi się tu,
że to jakieś spotkanie towarzyskie.
Ale to też jest dobra rzecz.
Pracownicy mogą mówić, co myślą.
Mimo wszystko...
równowaga to klucz.
I pani ją zachowuje.
Gyeoroo zaszło tak daleko
bez żadnych większych kłopotów
i wielka w tym pani zasługa.
Jestem bardzo wdzięczny.
Czuję
wobec pani odpowiedzialność.
To znaczy?
Rany, pani Go.
Gdy pani zaczynała, była pani taka piękna.
Całą młodość tworzyła pani książki.
Już nie jestem piękna?
Nie o to mi...
Rany, skończyłem.
Chwila. Nożyczki.
Są tam.
Potrzyma pani?
Nie pomyślałem o nożyczkach.
Już.
Dziękuję.
Gdyby znów odpadł,
przyszyję go.
Dziękuję.
Rany, gorąco.
Czemu nie czytasz?
Jest nudny?
Patrzę na coś dużo ciekawszego
niż komiks.
To znaczy?
Na moją dziewczynę.
To boli.
Nie rób tego.
Czego?
- Przestań. - Nic nie robię.
Bystry jesteś.
A może...
napijemy się piwa?
Smakuje ci?
Pyszne.
Skończyłaś?
Tak.
Skończyłaś?
OD PARK JUNG-HOONA
DO GYEOROO
RĘKOPIS POWIEŚCI
Ich biurka
są puste.
Rany.
Zwariuję.
Po co znów tu przyjechałam?
SPOTKANIE Z KANG BYEONG-JUNEM
OSTATNIA KSIĄŻKA, BOHATEROWIE
BOHATEROWIE
OSTATNIA KSIĄŻKA KANG BYEONG-JUNA
O nie, znów tu jest.
Miała pani nie przychodzić.
Przecież
kazał mi pan tylko nie dzwonić.
Nie przyszłam też
do pana mieszkania.
To wszystko nie należy do pana.
Więc proszę tu zostać. Udam, że pani nie widziałem.
- Proszę puścić. - Wyrzucę je.
- Dlaczego? Muszę je tylko tam wrzucić. - Ja to zrobię.
Rany.
Gdzie? Chcę je tu zostawić.
Przyjechałam tu, wyrządziłam panu krzywdę
i naprzykrzałam się.
Wezmę te śmieci i wyrzucę je
w mojej okolicy.
Wystarczy je tu położyć.
Te śmieci! Zabiorę je z pana widoku.
- Proszę puścić. - Wyrzucę je.
- Puści pani? - Wyrzucę je.
- Hej! - Rany.
Przepraszam.
Boże.
Proszę mnie posłuchać.
Myślałem, że nas coś łączy,
ale myliłem się. Nie dogadamy się.
Od teraz rozmawiajmy tylko o pracy.
Jestem tu przez rdzawca i mątwę.
Nie ciekawi pana,
kim oni są?
Mątwa to Dan-i.
Skoro tak,
to kim jest rdzawiec?
Czy to...
Eun-ho?
Ten dupek.
Coś mi tu śmierdziało.
Bardzo chciałam się wygadać,
ale nie miałam komu.
Wściekłam się.
Chciałam, by Eun-ho i Dan-i cierpieli.
Problem w tym,
że oboje za bardzo lubię.
Więc musimy to pochwalać?
Nie.
Od dawna podkochuję się w Eun-ho.
Od trzech lat.
Nie mówiłem pani?
Trzy lata to nic.
Ale...
czemu nie odkryłam,
że znają się
już od dawna?
Wolno pani myśli.
I wzajemnie. Sam pan nie wiedział,
kim jest rdzawiec.
Racja.
Czemu jesteśmy tacy tępi?
Widzi pan? Wiele nas łączy.
Chyba tak.
Wiele nas łączy.
Tak.
Poszła?
Nie, jestem tutaj.
Co pani robi?
Układam puzzle.
Rany.
Co pani robi?
Piliśmy razem całą noc.
Chciałam ugotować zupę na kaca,
ale nie mogłam po prostu siedzieć.
Nudziło mi się.
Mam to.
To artykuł ze Świata literatury.
To w nim pan Kang pierwszy raz wspomniał o Bohaterach.
Ja też to wydrukowałam. Czemu pan to zniszczył?
Ułożyłam coś jeszcze.
„Yeong-ju wybiegła na ogród z książką.
Hyeon pognał za nią.
Głośny śmiech Yeong-ju i Hyeona
wypełnił mały ogródek”.
To z jakiejś powieści.
Jak się nazywa...
Chciałam to posprzątać.
Nakarmiłam nawet Geum-biego.
Zjedzmy zupę.
Mam zupę z kiełków. Chce pani?
Pewnie.
Z chęcią.
Proszę się umyć. Nakryję.
Jasne.
Gdzie jest łazienka?
Nie, w drugą stronę.
Co to za pokój?
Boi się pani, że mam tam zwłoki?
Co, do licha?
Rany.
Nie dziwne, że rdzawiec pani nie chciał.
Miał pan o nim nie mówić.
Tam...
już mnie odrzucili.
To w Daejeon.
I co z tego?
Muszę zarabiać.
Nie mogę być wybredna.
PANI GO
Tak, pani Go?
Chwila, już tam nie pracuję.
O co chodzi?
Dan-i?
Tak?
Słucham.
Spotkajmy się.
Co mam założyć?
Nie.
To?
To musi być coś krzykliwego.
Mimo zwolnienia, radzę sobie. Może coś z dekoltem?
Trochę się spóźnię.
Przepraszam.
Poproszę to samo.
Oczywiście.
Miło panią widzieć.
Jak się masz?
Dobrze.
Radzę sobie.
Usiądź prosto.
Nie chcę.
Już nie jest pani moją szefową.
Usiądź prosto.
Proszę mówić.
Zdejmij okulary.
Nie chcę.
Zdejmij je.
Mam jęczmień na oku.
Tak?
W porządku.
Chciałam dać ci to,
ale może to błąd.
Nie, proszę.
Zdejmę je.
Przeczytałam czyja to wizytówka.
To wydawnictwo?
Chce mnie pani polecić?
Nie masz jęczmienia.
Tylko udawałam,
żeby panią rozbawić.
Proszę.
PREZES NAM WON-SEOK
WYDAWNICTWO PUREUNMAEUM
- „Pureunmaeum”? - To małe wydawnictwo.
Jeśli chcesz spróbować,
to może ci pomóc.
- Zainteresowana? - Tak.
Bardzo.
Wyślij swoje CV na ten adres e-mail
i zadzwoń do nich.
Powiedz, że dałam ci wizytówkę.
Oczywiście.
Ale przygotuj się,
bo nie będzie łatwo.
Spokojnie, zna mnie pani.
Lubię pracować.
Będzie ciężko,
ale wytrzymaj tam rok.
Poznaj marketing książek
i przejdź do większej firmy.
Za rok poleci mnie pani do większej firmy?
Dziękuję.
- Dziękuję. - Zależy.
Jeśli będziesz dobra.
Zrobię, co mogę.
WYDAWNICTWO PUREUNMAEUM
PREZES NAM WON-SEOK
Oddzwonili po godzinie.
Jutro zaczynam.
Nie znam ich.
- Pani Go zna prezesa? - Tak.
Poza tym
nie mogę być wybredna.
Zdobądź doświadczenie w reklamie książek,
a znajdziesz lepszą firmę.
Czemu Gyeoroo nie zatrudnia doświadczonych pracowników?
Ludzie z innych firm nie mogą się dostosować.
Ale nie ja.
Dostosowałam się.
Wiem.
Powinniśmy zmienić politykę.
Dan-i.
Tak?
Mogę...
tu dziś spać?
Co?
Nie.
Pójdę do siebie.
Dobranoc.
Przebierz się.
Załóż piżamę.
Racja.
To nie potrwa...
Naprawdę...
potrzebuję piżamy?
Chwila.
Zgaś światła.
Oczywiście.
WYDAWNICTWO PUREUNMAEUM
Kto to?
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Słucham?
Jestem nowym pracownikiem, Kang Dan-i.
Rany.
Pewnie ciężko było trafić.
Ciągle jest zimno?
Słyszałem,
że nie ma dla pani rzeczy niemożliwych.
Dziękuję.
Jesteście...
Jestem prezesem,
a moja żona księgową.
Traktujemy pracowników jak rodzinę.
Ciebie też będziemy.
Możesz na nas liczyć.
To twoje biurko.
Starannie je wyczyściłam przed twoim przyjściem.
Dziękuję.
Dam z siebie wszystko.
Zajmij się marketingiem,
a nawet redakcją.
U nas możesz podążać za marzeniami.
Za marzeniami.
Moimi marzeniami.
Dziękuję bardzo za tę szansę.
Proszę.
Dzień dobry.
Przepraszam.
Co?
Czym prędzej uciekaj.
To straszne miejsce.
Uciekaj.
Lepiej głodować, niż tu pracować.
WYDAWNICTWO GYEOROO
Odbiorę. Wracaj do pracy.
- Tu Gyeoroo... - Hej!
Tylko na tyle was stać?
To ma być książka?
Witam. Jest jakiś problem z...
Problem?
Cała masa literówek.
Literówek?
To jakieś żarty?
Proszę mi powiedzieć,
jakie to strony i w jakiej książce.
Nie wiecie nawet, jaka to książka?
Piękna perspektywa.
- To nie nasza. - Dupa, nie piękna!
Wstydźcie się.
- To żart? - Proszę.
Proszę mi nie przerywać.
Chcę coś powiedzieć.
- Proszę... - Wy idioci!
Hej!
Czemu mnie pan wyzywa, do cholery?
To nie nasza książka.
To książka Gyeol,
a nie Gyeoroo.
Co? Skurczysyn się rozłączył.
Cholera.
Więc Dan-i
odbierała takie telefony bez zająknięcia.
Tęsknię za nią.
Panie Bae, poda mi pan sok?
Chciałbym, ale lodówka jest pusta.
Zaraz to naprawię.
Pani Seo, chce pani coś?
Poradzę sobie.
SOK POMARAŃCZOWY
To nie takie proste.
Nie ma przekąsek.
Dlatego mówią, że o nieobecnych myślimy życzliwiej.
Brakuje mi jej, od kiedy odeszła.
Tęsknię za Dan-i.
Musimy się do tego przyzwyczaić.
Przestańmy wciąż tęsknić za Dan-i.
Sama tęsknię za nią najbardziej.
Co u niej?
Ma nową pracę.
Naprawdę? Gdzie?
W małym wydawnictwie.
Świetnie.
Praca musi być ciężka.
Codziennie wraca padnięta i...
Mów dalej.
Jest ci jej szkoda, bo wraca padnięta?
Dobra. Czemu jest mi jej szkoda?
Czemu poszła do ciebie, kiedy skończyła pracę?
Nie wiem. Dlaczego?
Nienawidzę cię.
To dziwne. Czemu do mnie przyszła?
Co to?
To, co widać.
Miałam napisać
przemowy do szkoły dla Nam Ju-mina.
Masz pomagać ich synowi?
Chcą też plakaty.
Mówiłam, żebyś uciekała.
Tu wydawnictwo Pureunmaeum.
Słucham? Brak płatności?
Za cztery miesiące?
Prezes...
Nie ma go.
To prawda.
Obawiam się, że go teraz nie ma.
Przykro mi. Do widzenia.
To projektant, który dla nas pracował.
Nie dostał zapłaty.
Tak, nie zapłacili mu.
Tu Pureunmaeum...
Ale o co chodzi?
Drukarnia?
Pana Nama nie ma, przykro mi.
Jesteś pewna, że nam zapłacą?
Tak.
A właściwie
to płacą tylko wtedy,
jeśli zagrozi im się użyciem środków prawnych.
Wytrzymam tu rok
i przeniosę się do innej firmy.
Jestem.
Hej.
Kolejny ciężki dzień?
Myślałam, że umrę.
Jak przetrwam tam rok?
Mój szef to kompletny czubek, a jego żona jest jeszcze gorsza.
Wiesz, co dziś robiłam?
Plakaty dla syna szefa,
bo kandyduje na przewodniczącego rady.
Rany.
Moja Dan-i miała ciężki dzień.
Ale...
jedno dawało mi siłę.
Myśl, że zobaczę cię w domu.
- Mnie? - Tak.
W końcu weekend.
Mam dwa dni wolnego.
Rany.
Umyj się i zjemy kolację.
- Jasne. - Dobrze.
- Gotowa? - Tak.
- Raz, dwa, trzy. - Dwa, trzy.
- Wysil się. - Dobra.
- Raz, dwa... - Trzy.
Chwila. Czemu...
To mój dom.
Nie wierzę.
Mogłem jej na to nie pozwalać.
Ji-yul.
Ji-yul?
Gdzie ona poszła w sobotę?
Jestem w pracy. Mam dużo roboty.
Będę późno. Możesz zostać w domu.
Ciężko ostatnio pracuje.
Posprzątała.
KSIĘGA KASOWA
RACHUNEK
DASZ RADĘ, JI-YUL!
OSZCZĘDZAJ! ODMIEŃ ŻYCIE!
Co to?
ZOSTAŃ NAJLEPSZYM REDAKTOREM!
Jest taka zdeterminowana.
RĘKOPISY OD CZYTELNIKÓW
BOHATEROWIE
Tu też posprzątam.
Trzeba to wyprać.
NIEBIESKA NOC 23 KWIETNIA
„23 kwietnia”?
To rękopis pana Kanga.
Oryginalny tytuł to Niebieska noc?
Bardziej pasuje.
Dlaczego go zmienił?
Co to? Pamiętnik?
Nie powinnam czytać
cudzego pamiętnika.
Ale to pana Kanga.
Dnia 1 stycznia 2007 roku
Eun-ho złożył mi życzenia.
Pierwszy raz piliśmy razem.
Chciałem pokazać mu, jak powinien pić alkohol.
Otworzyłem wszystko, co miałem: wino ryżowe,
wino, gaoliang i likier.
Radził sobie nieźle,
ale ostatecznie się upił.
Wyznał mi, że chce być dobrym pisarzem,
wschodzącą gwiazdą literatury.
Dopiero po wysłuchaniu jego długiej przemowy
zdołałem go uśpić.
Był słodkim dwudziestolatkiem.
Bardzo.
Dnia 20 września 2007 roku
zacząłem spacerować w ramach ćwiczeń.
Gdy zdobyłem szczyt wzgórza, nie mogłem powstrzymać śmiechu.
To było odświeżające.
Regularnie piszę
i biorę swoje leki.
„Leki”?
Był chory?
Kolejny pamiętnik?
Dnia 20 listopada 2008 roku
odwiedził mnie syn.
Syn?
On ma syna?
Co?
Jesteś tu w sobotę?
Ciężko pracujesz.
Pani Song.
Pan Kang Byeong-jun
znów się pojawił.
To...
jego rękopis.
Jego ostatnia powieść.
„Bohaterowie”.
„Park Jung-hoon”?
Pan Kang był chory.
Cały ten czas opiekował się nim Eun-ho.
Dan-i.
Gdzie jesteś?
Dan-i.
Gdzie ona jest?
Jesteś na strychu?
Zrobiłem zakupy.
Dan-i.
Pan Kang...
Opiekujesz się nim?
W Kapyong...
Mieszka tam, prawda?
Zawsze...
bałem się, że ktoś otworzy ten karton
i świat pozna jego historię.
Czasami boję się, że podjąłem...
złą decyzję
i spadnie na mnie fala krytyki. Nie mogę wtedy spać.
Myślę,
że chciałem, by Dan-i to odkryła.
Jeśli świat się ode mnie odwróci,
Dan-i zostanie przy mnie.
Będzie trzymać moją dłoń
z miłością w oczach.
CZYTAM WIERSZE, GDY JESTEM ZAGUBIONY LUB MAM COŚ DO POWIEDZENIA
PROSTE CHWILE SĄ WYJĄTKOWE. Z TOBĄ WSZYSTKIE TAKIE SĄ
CHCĘ GO KOCHAĆ JAK NAJMOCNIEJ
Z EUN-HO POCZUŁAM, CZYM JEST MIŁOŚĆ
„MASZ CIEPŁĄ RĘKĘ”
„BY OGRZAŁA TWOJĄ”
KAŻDA UTRATA ZOSTAWIA WYRWĘ. TY DECYDUJESZ, CZYM JĄ WYPEŁNIĆ
GDY NA MNIE PATRZY, ZAMIERAM
Z TOBĄ ODKRYWAM SIĘ NA NOWO
NIE BOJĘ SIĘ JUŻ PRZESZKÓD
BO WIEM, ŻE MOGĘ LICZYĆ NA EUN-HO
Od dawna chciałem to usłyszeć.
Że zrobiłem dobrze.
Było mi głupio. Nie wiedziałam, co przechodzi Eun-ho.
Złamało mi serce, że cierpiał sam.
Łzy same się cisnęły do oczu,
bo nie mogłam cofnąć czasu
i przy nim być.
Albo pan Kang wrócił,
albo ktoś kopiuje jego styl.
Niech cały świat się dowie,
że cię kocham.
Coś mnie dręczy.
Napisał, że odwiedził go syn.
Zawsze byłem ciekawy
i chciałem wiedzieć,
czemu zmienił tytuł na 23 kwietnia.
Znasz odpowiedź, prawda?
Napisy: Krzysztof Zając